Szpic japoński – 30 ciekawostek o rasie
Zebraliśmy 30 ciekawostek o szpicu japońskim – od historii rasy, przez wygląd i sierść, po charakter i zdrowie. Część znaliśmy z literatury hodowlanej, część poznaliśmy dopiero żyjąc z naszymi psami na co dzień. To rasa, która potrafi zaskoczyć, a poniższe fakty mówią o niej więcej niż niejeden suchy opis.
Pochodzenie i historia rasy
- Pierwsza wystawa szpica japońskiego odbyła się w Tokio około 1921 roku – ponad sto lat temu.
- W Japonii nazywa się go Nihon Supittsu, czyli po prostu szpic japoński.
- Rasa powstała w Japonii w latach 20. i 30. XX wieku. Za jej głównego przodka uznaje się dużego białego szpica niemieckiego, ale w rozwoju brały udział także inne białe psy w typie szpica, sprowadzane m.in. z Kanady, USA, Australii i Chin. To Japonia dopracowała rasę, którą znamy dziś.
- Ujednolicony wzorzec rasy ustalił Japan Kennel Club w 1948 roku, już po II wojnie światowej. To wtedy szpic japoński zaczął nabierać formy, którą znamy obecnie.
- FCI uznało rasę w 1964 roku. American Kennel Club ma szpica japońskiego w programie Foundation Stock Service, ale rasa wciąż nie jest tam pełnoprawnie uznana w głównych grupach wystawowych. W USA często porównuje się ją do American Eskimo Dog, choć są to dwie odrębne rasy.
- Pierwsza para szpiców japońskich pojawiła się w Polsce w 1998 roku, ale nie doczekała się potomstwa. Pierwszy miot w kraju urodził się dopiero w 2019 roku.
Wygląd i charakterystyczne cechy
- Występują wyłącznie w jednym kolorze – czystej bieli.
- Szczenięta rodzą się z oklapniętymi uszami. Charakterystyczne, stojące uszy prostują się dopiero z czasem.
- Ogon powinien być noszony nad grzbietem, w charakterystycznym łuku – tak mówi wzorzec
- Mają charakterystyczny „uśmiech”, który wynika głównie z budowy pyska i żywej mimiki.
Sierść i pielęgnacja
- Ten pies nie pachnie jak pies – nawet mokry. To jedna z najbardziej zaskakujących cech rasy.
- Ich sierść praktycznie się nie brudzi. Działa trochę jak teflon – po wyschnięciu brud często po prostu odpada.
- Szpica japońskiego nie powinno się golić ani strzyc bardzo krótko. Można w ten sposób uszkodzić strukturę jego sierści.
- Sierść jest zaskakująco łatwa w pielęgnacji i zwykle nie wymaga skomplikowanego groomingu. Poza okresem linienia często wystarcza czesanie raz lub dwa razy w tygodniu.
- Linieją sezonowo – najczęściej raz lub dwa razy w roku zrzucają większą ilość podszerstka. Wtedy trzeba je czesać częściej, nawet codziennie. U psów mieszkających głównie w domu linienie bywa mniej wyraźnie sezonowe.
- Nie wymagają częstych kąpieli. Zbyt częste mycie może osłabiać naturalną ochronę sierści.
- Na białej sierści szczególnie mocno widać zacieki pod oczami. Często wystarcza regularna, delikatna pielęgnacja, ale jeśli łzawienie jest nagłe albo bardzo nasilone, warto skonsultować je z weterynarzem.
- Świetnie czują się zimą. Gęsta, podwójna sierść dobrze chroni je przed chłodem, dlatego niskie temperatury zwykle nie robią na nich wrażenia. A w łóżku z człowiekiem? Często tylko na chwilę, bo szybko robi im się za gorąco.
Charakter i temperament
- To rasa stworzona do życia blisko człowieka. Ich główną „pracą” jest towarzyszenie – często mówi się o nich, że są cieniem człowieka.
- Są bardzo inteligentne. Szybko się uczą, ale potrafią mieć własne zdanie.
- Często bardzo mocno przywiązują się do rodziny, a czasem wybierają jedną osobę, za którą chodzą krok w krok.
- Źle znoszą samotność – zostały stworzone do życia blisko człowieka.
- Są czujne i dobrze alarmują, ale według wzorca nie powinny być nadmiernie hałaśliwe. To ważna różnica między szpicem japońskim a wieloma mniejszymi szpicami.
- Dobrze socjalizowane zwykle świetnie dogadują się z dziećmi.
- Zwykle nie mają tak silnego instynktu łowieckiego jak wiele ras myśliwskich. Przy dobrej socjalizacji mogą spokojnie żyć z kotami, królikami, a nawet z kurami – zawsze jednak zależy to od konkretnego psa i sposobu wprowadzenia zwierząt.
- Dobrze odnajdują się w podróży i nowych miejscach, zwłaszcza jeśli są z nimi oswajane od małego. U młodych psów w pierwszym roku życia mogą pojawić się lekkie mdłości lokomocyjne, ale u wielu z czasem mijają.
Zdrowie i długość życia
- Żyją średnio od 12 do 16 lat. To bardzo dobry wynik.
- Są uznawane za dość zdrową rasę, bez wielu skrajnych cech budowy. Należą do grupy szpiców i psów w typie pierwotnym, choć sama rasa jest stosunkowo młoda.
- Najczęściej wymienianym problemem zdrowotnym jest zwichnięcie rzepki – dlatego warto wybierać szczeniaka po przebadanych rodzicach. Odpowiedzialne hodowle często sprawdzają także oczy, stawy biodrowe i serce, bo nawet u zdrowych ras nie da się wykluczyć wszystkich problemów.
Szpic japoński w Polsce
- W Polsce to wciąż rzadka rasa, dlatego na szczenię z dobrej hodowli często trzeba poczekać. Ale jeśli poznasz szpica japońskiego bliżej, trudno wyobrazić sobie lepszego psa do życia blisko człowieka.
Chcesz poznać rasę od podstaw? Zajrzyj do naszego pełnego przewodnika po szpicu japońskim.