Wielu właścicieli sądzi, że proces socjalizacji zaczyna się dopiero po 8. tygodniu życia, kiedy szczenię trafia do nowego domu. Nic bardziej mylnego! Socjalizacja zaczyna się od pierwszego kontaktu z człowiekiem – od głosu, zapachu, dotyku. W mojej hodowli codzienny kontakt z człowiekiem zaczyna się już od pierwszego dnia życia. Ważenie, trzymanie na rękach, spokojne głaskanie – to wszystko są pierwsze, kluczowe doświadczenia.

Unikam działań, które mogłyby wytrącić matkę z równowagi. Nie zabieram szczeniąt bez potrzeby, nie przestymulowuję światłem czy dźwiękami. Każdy krok wykonuję z uważnością – obserwując reakcje suki i maluchów.

Chociaż klasyczny protokół ENS (Early Neurological Stimulation) zakłada rozpoczęcie stymulacji od 3. dnia życia, w mojej hodowli szpica japońskiego wprowadzam go dopiero około 14. dnia życia. Dlaczego? Bo wtedy szczenięta są już bardziej świadome, a ich mama czuje się bezpiecznie. Stymulacja odbywa się łagodnie, bez pośpiechu – jako rytuał bliskości, nie procedura do odhaczenia.

W mojej wersji ENS stosuję pięć ćwiczeń: dotyk łapek, pozycję pionową głową w górę, pozycję pionową głową w dół, pozycję na plecach oraz kontakt z chłodnym materiałem. Każde trwa tylko kilka sekund i jest dostosowane do komfortu szczenięcia.

Wierzę, że dobra socjalizacja to nie tylko program, ale przede wszystkim filozofia opieki nad szczenięciem – pełna empatii, uważności i szacunku do naturalnych potrzeb psa. To codzienny rytuał, który buduje zaufanie i emocjonalną odporność. W mojej hodowli każdy szczeniak od samego początku otoczony jest spokojem i bliskością człowieka – tak, by w przyszłości stał się pewnym siebie i stabilnym towarzyszem życia.

Karolina Grochowiec